De bakermat van onze beschaving

In de lobby van het hotel op de luchthaven ontmoette ik de medereizigers van de groepsreis. Nog wat ongemakkelijk door de hoofddoeken, de nieuwe contacten en de nog onbekende bestemmingen, gingen we op pad. De eerste verrassing was dat er WIFI in de bus aanwezig was! We zouden heel veel kilometers gaan maken, bereik met de buitenwereld is dan heel fijn.

 

Lacherig liep ik even later, gehuld in een groot gewaad inclusief hoofdbedekking,  in optocht naar het mausoleum van Fatima in Qom.  Tijdens de busreis had onze gids al mooie verhalen verteld over deze Fatima. Door drukbezochte straten en een over een groot plein arriveerden we bij de ingang van het heiligdom. Voor de dames was er een aparte ingang. De heren mochten door de hoofdingang. Wat een vreemde gewaarwording is dat! En dan sta je plotseling omringd door gouden koepels en sierlijke minaretten. In de drukke mensenmassa was ik stil. Ik was diep onder de indruk van deze pracht en praal. Ik heb al veel moskeeën bezichtigd, die vielen in het niet bij deze schoonheid.

 

Tijdens de rondreis beleefde ik dagelijks een moment van stilte. Het 'wauw' gehalte was elke dag weer hoog. De torens van de Stilte, de prachtige bazaar van Kerman, de lemen stad Rayen, de roze moskee in Shiraz; steeds weer werd ik blij verrast! Het was op de zesde dag dat een medereiziger zei dat het allermooiste nog moest komen. Dat kon ik nauwelijks geloven, ik had al zoveel moois gezien. Mijn nieuwsgierigheid nam toe.

 

Op dag zeven bezochten we Necropolis en Persepolis. In de bus werden we ingelicht over deze belangrijkste opgravingen van Iran. De uit rotsen gehouwen koningsgraven en het prachtige paleiscomplex stammend uit het Perzische Rijk. De ruïnes van dit complex zijn goed bewaard gebleven. Ik hoop voor iedere bezoeker dat ze net zo'n goede gids krijgen zoals wij die hadden. De verhalen begonnen te leven. Hier voelde je waarom ze ...

Lees verder

Reageren