Een oase vol verwondering

De busrit van Hurghada naar Port Ghalid duurde bijna drie uur. Vanuit de bus zag ik links de kustlijn van de Rode Zee, de zee met al zijn verrassingen onder de waterlijn. Ik vind het fascinerend. Rechts zag ik woestijn, de woestijn van Egypte. Met in de verte het gebergte en daarachter de Nijlvallei. Onze gids vertelde er indrukwekkende verhalen over. 
 
We reden over een langgerekte weg. Er leek geen eind aan de woestijn te komen. Met oneindige vergezichten kun je heerlijk wegdromen. Er lijkt weinig leven te zijn in deze droogte. En toch getuigt de enorme hoeveelheid plastic afval dat ook hier geleefd wordt. "Toeristen, bewoners?", vroeg ik me af. Ik zou met een prikstok al het plastic willen verwijderen, maar daar is geen beginnen aan.  Ik vond het een treurig uitzicht en draaide mijn blik weer naar de Rode Zee met zijn heldere blauwe kleuren.
 
Vandaag gaan we op excursie. Op het programma staat een desertsafari. Jeeps brengen ons steeds verder de woestijn in. Onze chauffeur lijkt te genieten van ons gegil wanneer we een vrije val maken. We schieten omhoog vanaf de achterbanken en zoeken houvast bij elkaar. Beugels, gordels en handvatten zijn niet aanwezig maar dat deert ons niet. We hebben lol, genieten van de verrassende kleuren van de steeds mooiere woestijn. Hier is geen afval. Hier zien we stenen, rotsen, bergen en eenzame Acacia bomen. We zien de andere jeeps in stofwolken verdwijnen. 
 
Opeens valt er een stilte. Zeven vrouwen die betoverd raken door de woestijn. We voelen ons nietig in dit immense landschap.
 
De stilte duurt niet lang. We zijn aangekomen bij een kamp met invloeden van de Bedoeïen. Toch blijven we toeristen want even later scheuren we in een lange rij op quads door dezelfde woestijn. Gewapend met brillen en sjaals tegen het stof, rijden we over keien, rotsen en zand. En opeens is daar de zee. Diezelfde Rode Zee met al zijn kleuren ...

Lees verder

Reageren