Een onverwachte ontmoeting

Ik kijk om me heen en zie prachtige kimono's in alle kleuren van de regenboog. Ik loop door het overdekte winkelcentrum in Nara. Om even bij te komen van alle indrukken, ben ik op zoek naar een café. Tijd voor koffie. Ik slenter langs de vele winkels en loop dan ineens langs een man met een vogel op zijn arm. Vreemde plek voor een vogel denk ik, maar misschien is het wel een collecte. Dan vind ik gelukkig een cafeetje en geniet van een kopje Matcha thee, typisch Japans.

 

Als ik dan ook nog een grote kom noedels krijg voorgeschoteld, ben ik weer klaar voor nieuwe ontdekkingen. Eenmaal terug wandelend kom ik weer langs de plek waar zojuist nog de man met de vogel stond, maar daar staat nu een meisje met een klein uiltje. Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Wat is dit toch? Mijn Japans is niet optimaal maar toch wil ik het weten. Het meisje wenkt me en ik begrijp niet meteen wat de bedoeling is. Ze neemt me mee door een zware deur en dan snap ik het, het is een uilencafé!
 

Wat een giller! Ik wist van het bestaan van kattencafé's en dat er in Tokyo egel- en ottercafé's zijn, maar dit, dit had ik niet verwacht. In dit uilencafé kun je dus echt 'knuffelen' met uilen. Er zijn wel 20 verschillende soorten van over de hele wereld verzameld. Bij binnenkomst moet ik eerst mijn handen wassen en wordt me uitgelegd wat wel en wat niet mag. Gelukkig staat dit ook overal in pictogrammen op kaarten, want van de uitleg snap ik niet veel. Er zijn een aantal regels waar je je aan moeten houden. Zo mag je geen slapende uilen wakker maken en de uilen die wel wakker zijn mag je aaien met de achterkant van je hand.

Als je wil, dan zetten de medewerkers van het café zelfs een uil op je arm. Wat een belevenis!
Het zijn prachtige uilen, grote en kleine exemplaren en ze zien er allemaal goed verzorgd uit.
Ik geniet met volle teugen, aai de uile ...

Lees verder

Reageren