Japanse mystiek in de regen

Tijdens de hele reis heb ik alle weersomstandigheden meegemaakt. Van een dag in de zon; 18 graden  in Kyoto, tot vorst en sneeuw in Takayama. En nu, terwijl we in de rij staan voor ferry naar Miyajima, miezert het...

 

Zou het komen omdat het de laatste dag is dat ik in dit bijzondere land ben, het voelt alsof het in mijn hart ook een beetje miezert?

 

We gaan de ferry op waar alles weer strak en ordentelijk wordt georganiseerd; ook hier is het: iedereen opstellen in rijen van twee en dan rustig lopend het schip op, geen geduw, geen getrek, geen voordringen. Wat voelt dat toch heerlijk, dit ga ik zo missen in Nederland.

 

De overtocht is relaxed , eigenlijk een beetje geheimzinnig en mystiek met al die laaghangende wolken over dat water. We zien niet waar we heen varen. Ik weet  het wel natuurlijk, want ik heb er veel over gelezen. Ik heb de  plaatjes  in mijn hoofd van hetgeen ik ga bezoeken. Is het echt zo prachtig?

 

We komen dichter en dichter bij nog steeds ligt het eiland Miyajima  gehuld in de wolken en miezerige regen. Dan draait het schip en doemt de prachtige mooie rode Torii poort voor ons op in de mist. Ik krijg een brok in mijn keel.

 

Wat een sprookjesachtig mooi plaatje, deze  toegangspoort, deze prachtige indrukwekkende fiere grote rode Torii. Vermiljoenrood gekleurd om de kwade geesten op afstand te houden. The Great Torii staat met zijn voetjes in het water, 200 meter in zee.

 

Ik ben er stil van. En het miezerige weer maakt het eigenlijk alleen nog maar indrukwekkender. Water, Stilte en Zen zijn.


Reageren