Met de driewieler naar de tempel van de hemel

We kijken elkaar aan. Wat doen we, weer de metro of toch een taxi?  We komen net de Verboden stad uit en staan midden in een krioelende menigte. Overstekende auto's, overal mensen en fietsers die de hoek om scheuren. Door de drukte heen zoeken we het metrostation. Dan valt ons oog op een rood brommertje die staat te wachten voor een stoplicht en nog leeg is. We rennen er naartoe en vragen of hij ons mee wil nemen.

In de haast vergeten we dat men hier vrij slecht Engels spreekt en worden hier weer aan herinnerd als hij ons niet begrijpend aankijkt. Met handen, voeten en een stadsplattegrond leggen we uit waar we heen willen. We zijn nog aan het onderhandelen over de prijs als de auto's achter hem toeteren en er een agent aan komt rennen. Het stoplicht is groen, hij moet gaan rijden.

We springen achterin en nemen de prijs voor lief. Wat ons dan overkomt bezorgt ons de slappe lach.
Er gaat keiharde Chinese aprés ski muziek aan en we tuffen door de drukke straten van Peking.
Het brommertje gaat niet harder dan 20 kilometer per uur. 2 gierende blanke dames achterin en de keiharde muziek zorgen voor veel bekijks. De chauffeur slalomt door het verkeer, steekt een pakje sigaretten naar achter en vraagt of we willen roken. We bedanken en kijken lachend naar de drukte om ons heen. Wat een bijzondere manier om Peking te verkennen.

Na 20 minuten komen we aan bij de Tempel van de hemel. Ons eindpunt. We bedanken onze chauffeur en kijken hem na als hij slalommend weer verdwijnt in de menigte. 


Reageren