Met hoofddoek, zonder alcohol

Toen we in Teheran geland waren hield ik een Europese mevrouw in de gaten. Als zij haar hoofddoek om doet, dan doe ik het ook. Want wanneer is het toch het juiste moment? Net voordat we uit konden stappen dus. Toen ik om me heen keek waren alle dames gesluierd, niet één uitgezonderd. Het is verplicht in Iran, zonder een hoofddoek mag je als vrouw de luchthaven niet verlaten.

 

De volgende ochtend stond ik voor de spiegel. Het was toch even oefenen om de sjaal stijlvol als hoofddoek te dragen. Nog wat onwennig stapte ik bij twee echtparen de lift in. Beide dames zagen er mooi verzorgd uit en ik kon zien dat zij het gewend waren om hun hoofd te bedekken. Ik voelde me verkreukeld na een korte nacht en mijn sjaal voelde als een zak aardappelen op mijn hoofd. Vriendelijk werd ik begroet en niemand lachte me uit. In de ontbijtzaal waren alle vrouwelijke hoofden bedekt. Niemand vond het een grappig gezicht. Het was dan ook heel gewoon.

 

Na een lange en indrukwekkende dag gingen we dineren in een 5sterren hotel in de prachtige stad Natanz. We namen plaats aan chic gedekte tafels. “What you want for drink madame?” werd er in gebrekkig engels gevraagd. Ik wilde wat anders maar bestelde een cola. Want ook alcohol is verboden in dat prachtige Iran.

 

Elke dag zagen we weer de meest indrukwekkende moskeeën, paleizen en opgravingen. Door de afstanden zaten we soms urenlang in de bus. Ik bleef fit door de alcoholvrije avonden. En mijn ingezakte kapsel bleef keurig bedekt onder mijn voor die dag gekozen sjaal. Maar tijdens de terugvlucht, toen het vliegtuig niet meer boven Iraanse grond vloog, wapperde ik vrolijk met mijn blonde haren toen de stewardess een heerlijke rode wijn aanbood!

 


Reageren