Op een dakterras in Marokko

Ik zit op een dakterras in Marrakech en kijk naar beneden, naar de hectiek op het plein. Het Djema el Fna plein vormt het hart van de stad. Het wemelt er van de mensen. Mannen die luidkeels hun marktwaar verkopen, slangen die op het hypnotiserende gefluit uit een mand dansen en veel shoppende toeristen. De avond begint te vallen en de schemering zet in. De lampjes aan de markt kramen gaan aan en ineens ziet het plein er heel vriendelijk en gezellig uit. Ik geniet van het beeld, het lijkt wel alsof ik in een scene van Aladdin beland ben.


Ik schrik op uit mijn gedachten als de luidspreker naast het terras begint de schallen. Tijd voor het avond gebed. De mannen op de markt bergen hun waar zorgvuldig op en schuifelen naar de moskee aan de rand van het plein. Voor de moskee vormt zich een rij met schoenen. Het lijkt wel alsof iedereen, waaronder ikzelf, betoverd wordt door het gezang uit de speaker. Iedereen op het dakterras is stil en geniet van dit bijna magische moment. Dan is de speaker ineens stil en is het plein verlaten. De mensen om me heen hervatten langzaam hun gesprek terwijl de moslimmannen zich richten tot hun god 'Allah'. Even later, als de gebeden zijn  uitgesproken komen de mannen lachend en pratend de moskee weer uit. Na het schudden van vele handen gaan ze weer over tot de orde van dag. Zingend en schreeuwend richten ze zich weer tot de toeristen op het plein. De avond kan beginnen.


Reageren