Tussen de locals naar Mandalay

'The road to Mandalay'. Vandaag is het niet Frank Sinatra of Robbie Williams die erover zingt, maar ben ik degene die deze weg gaat afleggen.  Ik merk al snel dat er een enorm verschil is in de manier van reizen en dan vooral in prijs. Vanuit Bagan is een binnenlandse vlucht een stuk duurder dan de lokale busrit. 

Oké, de rit duurt wel 5 uur en ik vraag me af hoeveel luxe ik kan verwachten voor omgerekend € 8,-, maar hé, je bent hier niet elke dag, tijd voor avontuur!  In een pick up truck word ik opgehaald en naar het dichtstbijzijnde busstation gebracht. 'Dit kan niet goed zijn' is het eerste wat ik denk. We stoppen bij een klein winkeltje, waar maar een paar stoeltjes staan aan een drukke, smalle weg. 
Ik probeer aan één van de vele voorbijgangers te vragen of ik hier wel goed ben, maar niemand spreekt goed Engels en begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig is er een aardige oude mevrouw die mij kan helpen als ik haar mijn bus bevestiging laat zien. Ze knikt. Ik ben dus toch op de goede plek.
Ze gebaart me te gaan zitten op één van de stoeltjes en te wachten. Ik doe netjes wat ze zegt en laat me verrassen. 
 

Dan komt er een bus aangereden en schiet ik een beetje in de lach. Mijn idee van de luxe touringcars die we in Nederland gewend zijn is toch redelijk overschat. De oude mevrouw gebaart dat dit de bus is die ik moet hebben, dus stap ik in.

De bus zit al vrij vol. Ik kijk om me heen en zit echt tussen de locals, wat leuk! Ik zoek een plekje tussen 2 monniken en een gezellig gezinnetje. Met mijn backpack ben ik nog heel bescheiden
geweest qua bagage. Iedereen heeft van alles mee en wat niet in de vakken bovenin past, staat in het gangpad. Zakken aardappelen en rijst, allebei ingrediënten die niet m ...

Lees verder

Reageren