Wiebelende hangbrug en kajakken tussen de zeeleeuwen

Dit keer vertrekken we vroeg in de ochtend vanuit Hokitika. Een plaats aan de Tasman zee waar ik gisteravond vanaf mijn terras een schitterende zonsondergang heb gezien. Op weg naar deze plaats zag ik een bord aan de kant van de weg staan. 'Swingbridge' stond er op en dat wekt mijn nieuwsgierigheid.

 

Hier wil ik natuurlijk wel overheen lopen en dus ga ik op pad. De brug genaamd Buller George, hangt boven een snel stromende rivier. 'Els, je kan dit' zeg ik tegen mijzelf. Even diep ademhalen en dan de brug over. Het duurt even voordat ik de brug over ben, die heel erg wiebelt. Eenmaal aan de overkant kun je mooie wandelingen maken. Dat is alle moeite wel waard. Heen was al een flinke overwinning, maar we moeten ook nog terug. We krijgen 2 keuzes.

 

Met een schommel aan een kabelbaan naar de overkant, of weer over diezelfde wiebelige brug. Nadat er echt niemand meer te zien is durf ik het aan en loop ik over de brug weer terug. Wat een overwinning. Gelukkig kan ik hier de volgende 350 kilometer van bijkomen, want we rijden weer verder. Veel tijd om na te denken over mijn heldhaftige ervaring krijg ik niet, want de tocht  naar het Abel Tasman park is prachtig. We komen aan en ik besluit per kayak de Tasman zee op te gaan. In de stromende regen stap ik in en heb snel de slag te pakken. Rustig kabbelend geniet ik van de azuurblauwe lagunes. Dan ineens zie ik iets onder me in het water. Ah, het zijn maar zeeleeuwen. Heel leuk dat ze met je mee zwemmen of verderop lekker liggen te luieren op de rotsen.
 

Ik stap uit op een prachtig strandje maar omdat het nog steeds regent heb ik hier weinig te zoeken.

Gelukkig heb ik voor de terugreis naar het park een watertaxi geregeld. Even opwarmen en opdrogen

al was ik ook wel benieuwd naar de 2 uur durende tocht door het nationale park om terug te wandelen naar het beginpunt. Kiezen is bijna niet te doen met al die mog ...

Lees verder

Reageren