Woudlopers op het Waterberg Plateau

Snakkend naar adem staar ik over de eindeloze vlakte. Eindelijk! Ik verbaas me over het feit dat ik niet nog verder kan kijken om geen enkele andere reden dan dat de wereld nou eenmaal rond is. Er is niets. Alleen een vlakte waarop de zon langzaam terrein wint. Het is adembenemend, letterlijk, maar toen ik de klim zo’n 200 meter lager begon, had ik toch een andere verwachting.

 

Jy moet jou warm aantrek”, had Jocelyn gisteren toen we ons voor de wandeling registreerden geadviseerd. De roodharige Namibische was de eigenaresse van de lodge waar we die nacht verbleven, “..en vergeet jy lekker stapskoene nie!”, riep ze er in alle haast nog achteraan. We dankten haar hartelijk en liepen in rap tempo onze nachtrust tegemoet.

 

Het doel was om de zon te zien opkomen vanaf de top van het Waterberg Plateau. Het was een pittige ambitie. Niet alleen omdat ik meer het type ben dat liever in een stoel zit te kijken naar een film hoe ánderen zo’n avontuur beleven, maar ook omdat we een behoorlijke deadline hadden. “Want..”, zei Jocelyn, “die son wag nie hoor!”. In het pikkedonker vertrekken we haastig in de richting van de poort van het natuurpark. In het gebied leven verscheidene soorten antilopen en neushoorns. Nog een beetje versuft door slaap banen wij ons, als een stel Jonge Woudlopers in een treintje, een pad door de dichte bebossing. Ik begrijp weer precies waarom ik alleen de platte knoop machtig ben.

 

Geleidelijk begint het te schemeren en door de dansende schaduwen die nu ontstaan lijkt er achter elke struik een neushoorn te staan. Ik probeer zo min mogelijk naar de bosjes te kijken en knoop een praatje a ...

Lees verder

Waterberg Plateau National Park, wandeling

Reageren